دژنکتور روغنی
در این نوع دژنکتورها، روغن هم به عنوان خاموشکننده قوس و هم به عنوان ماده عایق به کار میرود. جرقه سبب تجزیه روغن دیالکتریک میشود و گازهای ناشی از این تجزیه باعث افزایش فشار درون محفظهای خواهد شد که قطعکننده در آن نصب میشود. گازها از طریق سوراخهای درون محفظه هدایت میشوند و جرقه درون سوراخها کشیده شده و توسط جریان گاز خنک میشود.
نحوه خاموش کردن جرقه بدین صورت است که هنگامی که دژنکتور یک مدار دارای جریان یا اصطلاحاً گرم را قطع میکند، روغن به دلیل گرمای شدید تجزیه شده و گازهایی مانند هیدروژن (H2) به مقدار 70 درصد، استیلن (C2H2) به مقدار 20 درصد و متیلن (CH2) به مقدار 10 درصد و نیز مقداری کربن از روغن متصاعد میشود. از میان گازهای مذکور هیدوژن از قدرت دیالکتریک خوبی برای از بین بردن قوس الکتریکی برخوردار است. پس از قطع جرقه، فضای کنتاکتها توسط روغن دی الکتریک تازه پر و قدرت عایقی کافی بین کنتاکتها تأمین میشود.
در این نوع کلیدها عموماً یک کنتاکت متحرک و دو کنتاکت ثابت وجود دارد و فازها از سطح ولتاژ ۷۲٫۵ کیلوولت به بالا، در سه محفظه جداگانه روغن قرار دارند، در حالی که در سطح ولتاژ 36 کیلوولت و پایینتر در یک محفظه قرار میگیرند.
روغن در دژنکتورهای روغنی دارای مزایای زیر است:
عایق کردن کنتاکتها از بدنه مخزن روغن و نیز از زمین
آماده کردن یک واسطه عایقی در میان کنتاکتها بعد از خاموش شدن جرقه
تولید هیدروژن در مدت به وجود آمدن قوس
معایب کلیدهای روغنی نیز به شرح زیر است:
کربنیزه شدن و ایجاد رسوبات در داخل دژنکتور به دلیل وجود روغن
ترکیب هوا و هیدروژن و ایجاد انفجار و آتشسوزیهای خطرناک
نشت از مخزن و امکان آتشسوزی و انفجار (رفع این محدودیت نیاز به یک مخزن روغن بزرگ دارد که البته در ولتاژ و جریانهای خیلی زیاد امکان ساخت مخزن روغن متناسب با آن جریان و ولتاژ وجود ندارد)
اشغال حجم بسیار زیاد به ویژه در ولتاژهای بالا
نیاز به نگهداری و بازدید مرتب از کنتاکتها و روغن
مناسب نبودن برای کلیدزنیهای مکرر